Mijn innerlijke reis

Zoektocht naar ziel en zin

Na de traumatische bevalling van onze jongste voelde ik me beroerd. Zo beroerd dat ik op een gegeven moment dacht dat ik dood zou gaan. Doordat ik licht en geluid slecht kon verdragen, plotseling intolerant bleek voor heel veel voeding en bijna niet sliep, werd ik gedwongen om stil te staan. De combinatie van een baby, een kind van net 1 jaar en een meer dan fulltime werkweek werkte niet mee. Daarom liet ik mijn juridische en bestuurlijke opdrachten en politieke werk los en stapte in de wereld van de natuurgeneeskunde, psychologie, zingeving en spiritualiteit.

Waar te beginnen
Een zoektocht naar heling, ziel en zin begon. Maar waar te beginnen? Het bijzondere was dat de situatie intense spirituele gevoelens bij mij losmaakte en mij aanspoorde om op zoek te gaan naar de mysteriën van het leven. De drang daartoe was heel groot. Alsof het het laatste was dat ik in deze situatie nog kon doen. Gek genoeg kwam Albert Einstein in die periode ‘op mijn pad’. Zijn naam kwam ik steeds maar weer tegen.

Toen ik mij verdiepte in zijn leven bleek dat hij een religieus statement had gemaakt, waarin hij onder meer schreef “The most beautiful and deepest experience a man can have is the sense of the mysterious. It is the underlying principle of religion as well as of all serious endeavour in art and science. He who never had this experience seems to me, if not dead, then at least blind. To sense that behind anything that can be experienced there is a something that our minds cannot grasp, whose beauty and sublimity reaches us only indirectly: this is religiousness. In this sense I am religious.”

Ja, zo voelt het voor mij ook, ging er door me heen toen ik dit las. Maar hoe valt dat te rijmen met mijn christelijke achtergrond? Ik dacht terug aan de tijd dat ik me als kind sterk verbonden voelde met Jezus Christus. Zijn helende gaven, diepe kennis van het leven, de manier waarop hij mensen inspireerde. Dat ik bidden voor het slapen gaan zo fijn vond -voor hoe meer mensen, hoe beter-, bedacht hoe ik anderen kracht en heling zou kunnen geven -en dit ook letterlijk deed- en uit volle borst zelfverzonnen Jezus-liedjes zong op onze schommel in de achtertuin.

Een betekenisvol beeld
Omdat de kerk waar ik destijds ‘kerkte’ niet die religie verkondigde die resoneerde met mijn hart, verliet ik deze als puber. Wel voelde ik me nog altijd verbonden met ‘iets dat groter is dan ik’. Dat gevoel werd na een jaar of 12 op een betekenisvolle manier intens aangewakkerd. Kort nadat mijn schoonmoeder overleed in 2004 zag ik onder de douche een beeltenis voor me, als het ware geprojecteerd in de lucht. Het was een man met een wond in zijn zij, schuin voor, bij zijn buik. Het opvallende was dat deze man naar zijn wond wees en er uitermate vredevol bij keek. Omdat het voor mij een heel betekenisvol beeld was, moest ik er iets mee.

Ik dacht aan wat mijn schoonmoeder tegen me zei vlak voor ze overleed: “Waarom spreek je je niet wat vaker uit?”, nadat wij als (schoon)kinderen aan haar sterfbed met de dominee in gesprek waren geweest over leven en dood. Door deze omstandigheden (betekenisvol beeld en opmerking) kreeg ik het idee om politiek actief te worden, met als doel om uiteindelijk iets te betekenen voor wereldvrede. ‘Aldus geschiedde’: ik studeerde Bestuurskunde in de avonduren en werd politiek actief.

Een nieuwe wending
Hoewel het polariserende karakter van de politiek me zwaar viel, was ik als een vis in het water in de politieke omgeving. Een echte netwerker, vol focus op de inhoud en bekend met alle procedures. Tot die traumatische bevalling zich aandiende en ik na 10 jaar politiek besloot te stoppen. Een tijdje daarna besloot ik mijn juridische boeken weg te doen. Ik coachte inmiddels mensen bij bewustwording, zelfinzicht en levensvragen. Mijn leven had een andere wending gekregen. Aangekomen in de lokale kringloopwinkel viel mijn oog op een schilderijtje van de opgestane Christus die aan zijn discipelen zijn wond laat zien. Meteen had ik een herbeleving van het betekenisvolle beeld in de douche. En er vielen weer wat puzzelstukjes op zijn plaats.

Eén van die puzzelstukjes was een opmerking van mijn vriendin Mies een paar jaar daarvoor: dat er zoiets als een christusimpuls of christusenergie actief kon zijn in een mens. Omdat deze woorden diep van binnen iets met mij deden, wilde ik begrijpen wat ze bedoelde. Maar Mies overleed kort daarop. Daarna begon mijn speurtocht naar de christusenergie en ontdekte ik dat veel wat mij eerder leek te overkomen, eigenlijk een verhaal vertelde en duidelijk met mij en met elkaar in verband stond. Het werd me steeds helderder dat ik bijna alleen met mijn hoofd had gewerkt, dat ik mijn hart en ziel had verwaarloosd en dat ik -ruimdenkend als ik mezelf al vond- toch in hokjes had gedacht.

Van hokjesdenken naar universele wijsheid
Met een hervormde moeder, een katholieke vader en een innerlijke stem die steeds luider sprak, was ik al behoorlijk wars van religieuze dogma’s. Maar pas toen vroeg ik me af of de christelijke God waarover ik tot dan toe had gehoord misschien toch dezelfde is als de goddelijke kracht die o.a. centraal staat in de Islam, het boeddhisme, hindoeïsme, in de antroposofie en bij de rozenkruizers. Toen mijn kinderen jong waren vonden ze het logisch dat als God overal is, hij ook binnen in jezelf is. En dat ieder mens dus een bezield en heilig wezen is. Daar had ik toch iets meer tijd voor nodig.

De veranderingen in mijn kijk op het leven stimuleerden me om verder te zoeken. Toen ik met een nog opener blik naar het levensverhaal van Jezus keek, herkende ik de symboliek van onder andere de Griekse, Latijnse en Egyptische mysteriewijsheid. Het verhaal van Jezus bleek een eeuwenoude innerlijke weg om onvoorwaardelijke liefde te vinden. Ik wilde graag groeien in dankbaarheid, het kunnen ontvangen en geven van onvoorwaardelijke liefde en mezelf universele wijsheid eigen maken. Daarom wilde ik ook weten op welke manier of manieren ik direct contact met mijn ziel en de grote Ziel, het goddelijke in en buiten mezelf, kon maken. Het pad van mijn ontdekkingsreis kronkelde lustig voort.

Hoe dat verder gaat, lees je in het stukje Christusimpuls.