De innerlijke reis

Na de geboorte van onze kinderen begon een nieuw hoofdstuk in mijn leven. Ik ontwikkelde me op andere vlakken dan het juridische en bestuurlijke en stapte in de wereld van de psychologie, religie en spirituele groei. In die tijd ontdekte ik dat ik al van jongs af aan iets met Jezus Christus had. Hieronder vertel ik je wat dat betekende voor mijn innerlijke reis.

Jezus-liedjes
De verhalen die ik vroeger thuis, in de kerk en op school over Jezus hoorde fascineerden mij enorm. Zijn helende gaven, de diepe kennis van het leven, de manier waarop hij mensen inspireerde. Daarom vond ik als kind bidden voor het slapen gaan geweldig (voor hoe meer mensen, hoe beter), bedacht ik hoe ik anderen kracht zou kunnen geven en zong ik uit volle borst zelfverzonnen Jezus-liedjes op de schommel in onze achtertuin.

Deze liefde bekoelde in mijn tienerjaren een beetje. Omdat ik het gevoel had dat ik in de kerk niet de essentie hoorde waar ik naar zocht. Ik had een hekel aan de negatieve boodschappen die ik toen hoorde en van sommige dingen wist ik diep van binnen dat ze anders waren. Ik wist niet hoe ik het wist, maar mijn gevoelens daarover waren heel sterk. Na twee meningsverschillen over hoe om te gaan met religie rond mijn twaalfde jaar was het voor mij klaar en kregen sport en mijn puberleven de overhand.

Een visioen
Ik ging een tijd niet meer naar de kerk, maar voelde me nog wel verbonden met het heilige. Op meerdere momenten kwam ook Jezus weer prominent in mijn leven te voorschijn. Kort nadat mijn schoonmoeder overleed in 2004, zag ik onder de douche een beeltenis voor me. Het was een man met een steekwond in zijn zij, schuin voor, bij zijn buik. Het opvallende was dat deze man naar zijn bloedende wond wees en er uitermate gelukzalig bij keek. Omdat het voor mij een heel betekenisvol beeld was -sommigen noemen het een visioen- moest ik er iets mee.

Ik dacht aan wat mijn schoonmoeder tegen me zei vlak voor ze overleed: “waarom spreek je je niet wat vaker uit?”. Dat was nadat wij als (schoon)kinderen aan haar sterfbed met de dominee in gesprek waren geweest over leven en dood. Door deze omstandigheden (betekenisvol beeld en opmerking) kreeg ik het idee om politiek actief te worden, met als doel om iets te betekenen voor wereldvrede. En ‘aldus geschiedde’, ik werd politiek actief.

Een nieuwe wending
Een decennium later, een avondstudie bestuurskunde en tien jaar politieke ervaring rijker, ging ik mijn juridische studieboeken wegbrengen. De politiek had ik vaarwel gezegd en mijn focus lag nu op zelfinzicht, levenskunst en vitaliteit. Mijn leven had een andere wending gekregen met twee kleine kinderen en een kennismaking met de afgrond van het leven. Aangekomen in de lokale kringloopwinkel viel mijn oog op een schilderijtje van de opgestane Christus die aan zijn discipelen zijn wond laat zien. Meteen had ik een herbeleving: het was Jezus die ik in de douche had gezien! En er vielen puzzelstukjes op zijn plaats.

Dit laatste inzicht kwam niet helemaal onverwacht. Het paste. Een paar jaar daarvoor was mijn interesse voor Jezus namelijk ook weer aangewakkerd. Mijn vriendin Mies vertelde toen dat er zoiets als een Christusimpuls of Christusenergie actief kon zijn in een mens. Omdat ik beter wilde begrijpen wat ze bedoelde en zij kort daarop overleed, begon voor mij een heuse speurtocht naar de Christusenergie. Allerlei gebeurtenissen kwamen mooi bijpassend in mijn leven voorbij. Ik realiseerde me dat ik bijna alleen met mijn hoofd had gewerkt, dat ik mijn hart en ziel had verwaarloosd en dat ik -ruimdenkend als ik mezelf al vond- toch in hokjes had gedacht.

Universele kracht en onvoorwaardelijke liefde
Met een hervormde moeder, een katholieke vader en een innerlijke stem die steeds luider sprak, was ik al behoorlijk wars van religieuze dogma’s. Maar pas toen vroeg ik me af of mijn christelijke God misschien dezelfde is als de kracht die de groei van de ziel mogelijk maakt in onder meer het boeddhisme, hindoeïsme, in de antroposofie en bij de rozenkruizers. Of deze goddelijke energie misschien de drijvende kracht achter de natuur kon zijn, de natuur zelf en een diepere waarheid achter onze wetenschappelijke, rationele kennis. Voor mij stond ‘God’ vanaf dat moment gelijk aan ‘onvoorwaardelijke liefde’.

Toen mijn kinderen heel jong waren vonden ze het al logisch dat als God overal is, hij ook binnen in jezelf is. Daar had ik toch iets meer tijd voor nodig. Maar deze veranderingen in mijn kijk op het leven en op God stimuleerden me om verder te zoeken. In het levensverhaal van Jezus herkende ik de symboliek van onder andere de Griekse, Latijnse en Egyptische mysteriewijsheid. In Jezus gelijkenissen en verhalen universele wijsheidskennis. Die innerlijke weg om onvoorwaardelijke liefde te vinden bleek al duizenden jaren bekend, ook voor Jezus leefde. Ik wilde graag groeien in onvoorwaardelijke liefde en universele wijsheid en leren op welke manieren ik direct contact met het goddelijke in en buiten mezelf kon maken.

Het pad van mijn ontdekkingsreis werd dus steeds helderder!

Hoe dat verder gaat, lees je in het stukje Christusimpuls.

Share this Post