Doe eens normaal joh

Het begon zachtjes te regenen toen ik vanmorgen een rondje liep. In mijn lievelingsstraat zat een kat, die rustig om zich heen keek. Tot hij werd opgeschrikt door een aangelijnde hond die wel heel veel interesse toonde… De kat sprintte hard weg. Ik zei de baasjes van de hond gedag. “Doe nou eens even normaal joh!” riep één baasje naar de hond.

Even verderop kreeg de regen de smaak goed te pakken. Een paar scholieren passeerden me. Eén van hen zei tegen zijn vrienden: “Wij zijn echt die-hard scholieren. Wat wij allemaal niet voor school over hebben! We fietsen gewoon door de regen voor school!” Ja duhuh dacht ik, wat jíj voor school over hebt?

Mijn gedachten gingen terug naar de koning, afgelopen 4 mei op de stille Dam. We moeten “niet ‘normaal’ maken wat niet normaal is”, zei hij. Maar ja, wat is normaal? Een hond die instinctief achter een kat aanrent, vanuit een reflex, hoort dat niet bij zijn hond-zijn? Thuis-onderwijs volgen, niet door regen en kou hoeven fietsen, maar ook lichamelijke beweging en sociale contacten missen?

Hoe normaal wordt het ‘nieuwe normaal’? Als aanrakerig persoon ben ik dit corona-tijdperk alert om geen ‘strafbaar feit’ te begaan. Gelukkig mag knuffelen met man en kinderen (nog) wel… “Gebrek aan echt contact, aanraking en intimiteit is in onze moderne maatschappij altijd al een probleem, maar tijdens de huidige coronacrisis wordt dit alleen maar erger. Veel mensen klagen over ‘huidhonger’.” zegt de Vlaamse hoogleraar Paul Verhaeghe in het artikel ‘Gebrek aan aanraking maakt mensen ziek‘.

De zon breekt onverwachts door achter de dikke regenwolken. Die René Froger is echt zo gek nog niet, denk ik, terwijl ik zacht neuriënd onze straat in loop: “Ja alles, alles kan een mens gelukkig maken: een zingende merel, de geur van de zee. Ja alles, alles kan een mens gelukkig maken: de zon die doorbreekt, een vers kopje theeeeeeee!”. Toch maar weer lekker even een frisse neus gehaald.

Share this Post