Zinbeleving in het hospice

In het halfjaarblad van hospice Lansingerland van december 2017 mocht ik een stukje schrijven over mijn vrijwilligerswerk. Ik ga in gesprek met de bewoners over wat hen in de laatste levensfase bezig houdt en wat hen innerlijke rust en zingeving kan brengen. Hieronder mijn bijdrage.

Spirituele zorg gaat over grote en kleine dingen

Eind 2016 raakte ik met het Hospice Lansingerland in gesprek over het verder vormgeven van de spirituele zorg in het hospice. Ik wil daarover graag iets vertellen en mezelf aan u voorstellen.

Mijn naam is Claudia Füss. Via mijn man kwam ik in contact met het hospice en we bekeken wat ik gezien mijn achtergrond zou kunnen betekenen als vrijwilliger. In het dagelijks leven help ik mensen bij het vinden van innerlijke rust, zelfinzicht en vitaliteit via mijn praktijk voor psychosociale zorg, geestelijke begeleiding en coaching. Ik ben onder meer gespecialiseerd in het begeleiden van mensen met kanker. Dat sloot goed aan op de wens van het Hospice Lansingerland om meer vorm te gaan geven aan de spirituele en psychosociale zorg binnen het hospice. Nadat de beleidsmatige kant was uitgewerkt ben ik gestart met het wekelijks voeren van gesprekken met de bewoners.

Deze gesprekken gaan heel gemoedelijk en hebben als doel het vinden van innerlijke rust en zingeving in de laatste levensfase. Het is nogal wat als je te horen hebt gekregen dat er geen uitzicht meer is op herstel. Veel mensen gaan gedurende hun ziekteproces door de fasen ontkenning, boosheid, onderhandelen, depressie en acceptatie heen. In elke fase kan op een andere manier worden gezocht naar innerlijke rust. De rust kan verstoord zijn door allerlei oorzaken, zoals door pijn, door verdriet, doordat iemand zich realiseert dat er een gemiste kans was in het leven, doordat er nog een conflict speelt of doordat er angst bestaat voor de dood. Ik kijk dan hoe de onrust kan worden weggenomen, bijvoorbeeld door een gesprek over hoogte- en dieptepunten van het geleefde leven en/of door het aanleren van een ontspanningsoefening.

Een ander belangrijk gespreksonderwerp is zingeving. Wat is nog de betekenis van het leven, zo op de rand van de dood? Hoe kan een mens dan liefde ervaren in plaats van leegte? Zingeving wordt door de bewoners soms gevonden in kleine dingen, die eigenlijk grote dingen blijken te zijn. Sommigen delen met mij hoe intens zij zich nu verbonden voelen met hun naasten of met de natuur. Of hoe hun geloof een andere, diepere invulling kreeg en een ‘weten’ werd. Of dat zij mooie dingen, die al die tijd zo dichtbij waren, niet gezien hebben en er nu pas van kunnen genieten. Anderen willen zo snel mogelijk sterven. We spreken dan over wat de resterende dagen de moeite waard zou kunnen maken. De één vindt alsnog kracht in het praten over een oude hobby, een ander in het delen van een mooie herinnering, en weer een ander in het eten van een extra eitje. Als mensen bij hun eigen gevoel kunnen komen, kunnen zij vaak ook de verbinding met anderen weer maken. Verbinding geeft zin.

Spirituele zorg is dus een breed begrip. Het gaat over kleine en over grote dingen. In bijna elk gesprek roemen mensen de steun die ze ervaren, van hun naasten of van de fantastische vrijwilligers in het hospice. En ik realiseer me steeds op zo’n moment, dat iemand dan verbonden is. Je voelt de positieve energie door de ellende heen stromen.

Met het begeleiden van de bewoners hoop ik ook hun naasten te ondersteunen die straks door leven zonder hun geliefde. Ik merk dat als mensen kunnen luisteren naar hun eigen gevoel, emoties de ruimte geven en de grote verandering voor zichzelf een plek kunnen geven, dat ze meer rust ervaren en goed afscheid kunnen nemen. Op die manier helpen zij hun naasten op weg in hun rouwproces. Liefde blijkt een sleutelwoord.

Share this Post