De psychologie van vreemdgaan

Op enig moment had ik twee cliënten die waren vreemd gegaan en daar heel eigen ideeën over hadden. De één was alleen in gedachten vreemd gegaan, maar vond dat vreselijk, omdat het verlangen naar de ander diep zat. De ander was al heel vaak vreemd gegaan en vertelde dat zijn vrouw niet, onder het mom: wat niet weet wat niet deert.

Ik vroeg hen -en daarna aan anderen in dezelfde situatie- of de persoon of personen die zij adoreerden iets bezaten, dat zij zelf zouden willen hebben. In eerste instantie gaven ze aan dat zij zich meer gezien voelden dan door hun partner. Maar na wat doorvragen bleek dat hetgeen hen aantrok in deze persoon of aan de situatie iets was dat zij zelf graag meer tot uitdrukking wilden brengen in hun leven: vrijheid, openheid, ambitie, liefde, expressie, avontuur, ergens voor staan, verjonging, verandering.

De focus verschoof dan ook van wat zij bij hun partner of gezinssituatie misten, naar wat zij zelf misten in hun leven. Deze inzichten gaven de ruimte om zichzelf te gaan ontwikkelen op deze terreinen, om de verandering in hun eigen identiteit te onderzoeken en uit te zoeken wie ze wilden zijn. Wat hen werkelijk vervulling zou geven. Een volgende stap is hoe dit past binnen of buiten de huidige privésituatie.

Het kan natuurlijk dat je iemand tegen komt die beter aansluit bij wie jij bent of wilt zijn. Het blijkt wel zinvol om voor jezelf te onderzoeken welke verlangens hier achter zitten en hoe deze zich verhouden tot wat je in jezelf mist. Ik heb al vaker gezien dat patronen zich bij nieuwe partners herhalen als het nieuwe eraf is, als er niet wordt gewerkt aan de eigen identiteit, persoonlijke verlangens, zingeving of gevoel van leegte.

Vreemd gaan of gedachten daarover kunnen dus een aanleiding zijn voor zelfonderzoek en naar wat je werkelijk zin geeft.

Share this Post